Niederdeutsches Balladenbuch

'n Huuske steit an d' Diek Deich –
'n Huuske steit an d' gröne Diek –
Dar waant 'n junk, junk Wicht. Mädchen
't Wichtje in't Huus.
De Bulgen sünt kruus,
De Bulgen sünd kruus, un de Bulgen sünt leep,
De Nordsee is wiet, un de Nordsee is deep –
Segg an, waar is dien Jung?

Mien Jung is up de See,
Mien Jung is up de wiede See
Un fahrt up 'n old, old Schipp.
't Schipp is all old,
Un't Water is kold –
Un 't Water is kold, un de Nachten sünt lank,
Unner't Water dar schuult de sanderge Bank Sandbank –
Wat weit de Wind so holl!

De Planken driewen an d' Diek,
De Planken driewen an d' gröne Diek;
Dar steit 'n junk, junk Wicht.
Water un Wind,
Unner't Hart is 'n Kind –
Mien Jung is verdrunken, verdrunken is he,
Mien Ollen in't Karkhoff, mien Jung in de See –
Geen Vader vör mien Kind!

De Köster sleit de Klock –
De Köster sleit de Dodenklock
Woll over'n swart, swart Graft.
Eerde un Sand
'n paar Planken in d' Kant,
Un unner un boven 'n paar Planken swartbunt –

Mit de Jung in d' See eerst, mit de Ollen in d' Grund
Un naast hör lütjet Kind.

Harbert Harberts