Niederdeutsches Balladenbuch

Sunn Buurknecht, de het nich veel:
Sien fasten Füst, sien faste Seel,
Sien faste Deern.
De swarte Miek
Weer Hinnerk Hoorn sien Himmelriek. –
Un awends twüschen Köh un Peer
Süng he sien Leed un dach an eer:
In einem kühlen Grunde, da geht ein Mühlenrad ...

Dar keem sien Buur em dormank;
De Mieke güng so sturen Gank.
Un weer he ook verfriegt – ei wat:
Sien Olsch weer blond; un de weer swatt.
He schuul un keek. Sien Woort, dat sleek.
Un as he jüst de Bloom sick breek,
Dar klung dat vun de Hoffsteed her
So vull un week un deep un swör:
In einem kühlen Grunde, da geht ein Mühlenrad ...

Sunn Buurknecht, de het nich veel:
Sien fasten Füst, sien faste Seel,
Sien faste Deern.
De swarte Miek
Weer Hinnerk Hoorn sien Himmelriek. –
De Sommernach is still un week.
Wat slept he dor hennlank de Beek?
He reckt sien Hann un steit dor groot:
»Un leewt de Schann', de Buur is dood!«
Denn sackt he trügg un sitt un lacht.
Un liesen geit dat dör de Nacht:
In einem kühlen Grunde, da geht ein Mühlenrad ...

Hermann Claudius